Kazasız belasız ilk haftamı atlattım
-demek çok isterdim.
Ama hem maddi hem manevi okula gitmek istememek için bir sürü sebebim oldu diyebilirim.
İlk olarak korktuğum başıma geldi her adım attığında sevgilimin üstüne atlayıp beni görmezden gelmeye çalışan kızlar var. Benim yaptığımsa hiçbir şey yok ne yapışık yaşamaya çalışıyorum, ne de insanlara laf ediyorum. Şu zamana kadar olan düzeni ben değiştiremem o çalışsın dedim, öyle de oldu.
2. günden ayrılıyorduk orası ayrı, neyse geçti.
Bir ailenin geçinmesine yeteek kadar parayı da daha malzemelerimin sadece 3te 2sine verdim asıl evlat acısı o.
Bugün de işe başlıyorum. Her şey çok hızlı gelişti. Lazımdı çalışmak gerek ama okulun verdiği projeler ders saatlerim ve çalışma temposu nasıl yürüyecek bilemiyorum. Korkmuyorum ya bi yerden batarsam diye, sadece gerginim.
Regl döneminin azizliklerine bağlıyorum bu karmasık duyguları da.
Öyle işte..
Ha bi de;
Görmek konuşmak istediğim insan bazen değişebilir. Beni daha iyi tanıyan, belki, de benimle daha çok ortak noktası olan birisini aramam normal. Bu ister eski sevgilim olsun ister öylesine bir arkadasım. Değişiklik iyidir. Hayatındaki kişinin haberi olduktan sonra. Ve insanlardaki güven sorununu anlayamıyorum kimse kimseye bir şey kanıtlamak zorunda değil hele ki kendi yalanlarıyla yaşayan kişilere.
