ve yine içimde kocaman bi boşluk var. bugün tanışmamızın 1.yılı sevgilim. tam da bugün geçen sene modelim olup karşıma oturduğunda baktım ilk defa gözlerine, herkes gelip geçiyordu o sandalyeden herkese bakmak zorundaydım ama kimsenin gözleri beni öyle gülümsetmemişti... tek taraflı değilmiş atölyeden çıkıp acmeye geldiğimde farkettim. bu sefer tam karşımda oturuyordun, bir şeyler içiyorduk. ve sen yine tam gözlerimin içine odaklanmıştın. konuşup paylaşılacak o kadar çok ortak noktamız vardı ki ve bunları bilmeden,daha kelimeler artaya girmeden aslında birbirimizi çoktan öylesine birbirimize çekmiştik ki... çok klasik bi cümle belki de ama o gün biliyordum bir gün mutlaka bir gün sen hayatıma "benim" sıfatıyla girecektin. benim sevgilim,benim arkadaşım,benim ailem, belki de benim herşeyim...
ve yaptın da ondan bi kaç ay sonra benimdin. ikimiz de bazı insanları çıkarttık hayatımızdan birbirimiz için değil ama yanlış anlaşılmasın kendimiz için yaptığımız en büyük iyiliklerden birisiydi. sonra gördük beraberken "ideal çift" nasıl olunuyormuş, abartmıyorum gerçekten idealdik. aylar geçti biz seninle tatillere gittik, neredeyse kavga etmeden bi 10 ay geçirdik,her şey ilk günkü gibi değildi daha da iyiydi güzeldi...
eve çıkmaya karar verdik. geçen hafta deli gibi ordan oraya ankaranın tüm semtlerinde ev baktık seninle. o karın altında o soğukta o yorgunlukla bile tek derdimiz "beraber" "bize ait" bir yer bulmaktı.
şans eseri bulduk sonra, bi anda karşımıza çıkıverdi, sen çok sevdin orayı ben senin beğendiğini görünce daha da çok sevdim.. emlakçısını aradın fiyatı detayları öğrendin. bu kadar ciddiydik yani. ben eşya bile bakmaya başladım. çift kişilik bir yatak alacaktık ilk önce, sonra duvarların rengine karar verecektik, gidip koltuk beğenecektik, loş bi ışık veren bir lamba seçecektik sonra. tütsü kokacaktı evimiz. atölye yapacağımız o oda deli gibi boya kokarken biz tuvallerin karşısına geçip duvara dayanıp belki de son paramızla aldığımız şarabımızı içecektik.
dün yine geçtik o evin önünden... ben yine çocuk gibi heyecanlı heyecanlı "evimiz!" diye çığlık attım, sen gülümsedin "evet" dedin ben sana internetten uygun bi fiyata bulduğum buzdolabını anlattım sonra eşyaları nereden alacağımızı konuştuk arabada giderken.
heyecanlıydı her şey çok tazeydi çok güzeldi bize bi hayat kurmanın zorluğunu bile sevmiştim ben, deli gibi çalışıyordum her gün, ekstra nerden para bulabilirim diye düşünüyordum. gece gelip senin yanında uyuyabileceksem eğer gerekirse her şeyi yapmaya hazırdım. arkadaşlarımı ailemi bile karşıma aldım.. sana güveniyorlardı,annem senden başkasına olur demezdi o bile bize bi yer baktı bulmaya çalıştı..
ama dün gecenin sonunda ne oldu, şarap içtik gayet neşeliydik konuşuyorduk ama sende bir hal vardı. bekliyordum biliyordum bunu annene söylediğinde vereceği cevabı, tepkiyi sende biliyordun konuşmuştuk bunu aylar öncesinden. ama o sana bağırmayıp kararına saygı duydukça sen daha da dibe battın. bi kez daha yıktın hayallerimi, her şey içimde patladı. ağladım deli gibi ağladım sen sarılıp teselli ettin beni ilk önce..
sonra ben sana açıklamaya bir yolunu bulmaya çalışmanı söyledikçe tekrar kavga ettik.
ve ben kapıyı çarpıp o arabadan indiğim anda seni kaybettim sanırım.
yaparım dediğin şeyi, olur da bir gün ayrılırsak, hiçbir aramama ve mesajıma ta ki benim seni unuttuğumdan emin olana kadar cevap vermeyeceğini söylemiştin. yapıyorsun da...
ben çok kötüyüm ama...
sana ihtiyacım var bıraktım her şeyi
benim olanı kaybetmek istemiyorum..
seni kaybetmek istemiyorum sensiz kalmak istemiyorum...
nolur tek bir şey söyle
lütfen..
ben seni çok seviyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder