everyone is leaving and soon there will be just me.

Merhabalar aslında biz de bazen yaşadığımızı hissedebiliyoruz.

Zamanında hayat ne kadar ağzımıza sıçıp fırlatmış olsa da bizi bir köşeye

,

orta alana tekrar nasıl çıkacağını bulmak önemli olan.

Mesela o aylardır konuşmadığım, lanetler ettiğim ama aynı zamanda da hassas anlarımda aklıma geldikçe düşünüp, özleyip, ağlayıp zırladığım arkadaşlarım var ya benim. Hani kaç yıl canımdan öte muhabbetinde olduğum, otu boku her şeyi beraber yaptığım ama bir anda bir yabancıdan daha yabancı olanlar bana.

Bugün yıllığım için yazılarını nerden yollamalarını istediğimi sordular.

Gözlerimin şaşkınlıktan kocaman açılmış haliyle onun o yeşile kaçan kocaman ela gözleri içine baktığım an bir kez daha özledim ben onları. O ikisini. Ama özellikle onu. Kaç yıl yanyana oturduğum, defalarca konuşmaktan yorgun düşüp yanyana uyuduğum, en kötü anımda omzunda ağladığım o kızı.

Çekingen bi gülümseme vardı yüzünde bana onu sorarken yaşanmışlıklara rağmen hala değerimin değişmediğini anlatan bana. Eskisi gibi 7/24 beraber değiliz belki, belki gerekmedikçe hiç konuşmuyoruz ama seninle yaşadığım anlar hala değerli diyordu gözleri.

-Kağıda yazıp verebilirsiniz...
dedim.

Arkamı döndüm başımı kollarımın arasına alıp sıraya koydum.
Ve ağladım.
Kimseye belli etmeden belki de bir ders saati boyunca
ağladım.

Kaybettiklerim
ve
güvenmemem gereken ama beni
pişmanlıktan da beter eden,
inandığım insanlar uğruna ağladım.
Her şeyi mahveden
Beni benden alan
ve kendime bir yabancı haline getiren insanları
hayatıma aldığım için
ve beni bu lise hayatı boyunca
ben yapan insanları
kaybettiğim için.

Siz "iki"ni"z"
hala çok özleniyor ve
seviliyorsunuz...

• A Temporary Dive - Ane Brun