the perfect time to smile.

Uzun zamandır yazmadığımı ancak farkedebildim. Bunun nedeni cidden çok yoğun olmamdan mı yoksa bişeyler yazmama sebep olabilecek duygular hissetmememden mi anlayabilmiş değilim.

İlk olarak insanların "ne yoğunluğun var senin sanki." muhabbetinden sıkıldım. Ciddi anlamda LYS'ye hazırlanmayan insanları boş ve rahat görmelerinden sıkıldım. Ve ben size bi kez daha düşüncemi belirtiyorum : Siz çalışıp, sorular çözüp, formüllerinizi ezberleyip, aynı şeylerle karşılaştığınızda biraz çalışmışsanız yapabilirsiniz sınavda.Tamam elbette sizler de çok yoruluyorsunuz, bunalıyorsunuz falan tabi ki.

ama çizim öyle değil işte.

O anlık herşeyden o kadar çok etkileniyor, o kadar farklı oluyor ki her çizgi bir gün öncesinden.
Severek yaptığım ve hazırlandığım bir sınav olması beni rahat ve de işsiz yapmıyor kısacası, bu kendimce düşünceme saygı duymayan varsa da yorumlarını kendine saklasın şimdilik lütfen. ^^

- Ve size yakın olan insanların da böyle düşünmesi biraz uzaklaştırıyor açıkcası sizi onlardan .

Bu isyanlarıma, ergen(!) yakınmalarıma rağmen bugün güzel bir gündü. Cidden güzeldi yani. Bir süre sonra yeni baştan bir şeyler hissettim ben. Güldüm gerçekten. İçtendi hem de gözlerine bakarken.

Ama

bugünden yarına umut bağlamamak lazım.

İnsanlar gün geçtikçe değişiyor.

Ve sonunda bir kez daha kırılmış, güçsüz bi sen kalıyor geriye.

İyi geceler (:

( kendime not : türk kahvesi )

Johnny Cash - Hurt