hep.

İnsanların hayatlarında neden hep ilkken son oldum ben? Dönüm noktasını,o kopmayı ne zaman kaçırdım... Neden uyarmadınız hiç biriniz beni, hayalleri ben ortak kurarken hayalleriniz için terkedilmeden ben? Nasıl olsa yanımda mıydı aklınızdaki yoksa artık bitmiş miydi... Kaçışlar kolay, birinden vazgeçmek kolay.Bencilce aylardır,yıllardır beraber olduğun kadını kıçını kaldırıp zamanında yapmadığın şeylerin pişmanlığıyla terketmek kolay... Sergim vardı dün, gülemedim. Geldin ama gittin sonra...Çiçeklerimle başbaşa kaldım tüm gece, sabahın yedi buçuğunda eve girene kadar. Kurudular onlarda sensizken, sigara dumanına boğulduk kucağımdaki buketle. İçtiğim biranın hesabını tutmadım, tutamadım ağlarken. Ağlamak yok demiştim kendi kendime, bu sefer güzel olacak sonu çünkü. Toplayacaksın kafanı, toplayıp geri geleceksin "biz"i toparlamaya, biliyorum... İnanıyorum. Ama sadece hayal kuruyorum, kabul etmek istemiyorum. İnanmak, inanmaya inanmak daha kolay geliyor şu an sensizlikten. Çok özledim dün gece seni, çok özledim... Fotoğraflara baktım, eziyet etmenin yöntemlerini biliyordum çünkü kendime, sensizlikte daha da dibe vurdurmayı. Çok güzel biliyorum önceki yalnızlıklarımdan. Gülerken,öperken,uyurken... Fotoğraflara sıkışıp kalmış, saklanmış o sıcaklığı hatıralarda arayıp hissetmeye çalışmayı... Bazen öyle sanmayı, bacaklarımı uzattığım kaloriferden gelen o yoğun yakıcı sıcağı, yatakta sadece çarşaflar serin kalmışken senin omzunun boynunla buluştuğu o yerdeki sıcaklık sanmayı. Acımayı, kendime sana herkese, bizim gibi olamayan ve bizim gibi olabilen herkese acımayı. Durduramazken gözyaşlarını, bi anda gelen...Kapatıp gözlerimi bu rüyayı sonlandırmayı. Denedim. Sadece seni hissettim o an, elinin yüzümü kavrayışımı ve gözlerinin yoğun kahvesinde, uzun siyah kirpiklerinden geçip kaybolmayı. Kendimi kandırmak kolay, kendini kandırman çok kolay...
Alışmak zor,
Dün gitmeden dudaklarımda bıraktığın nemi unutmak

artık daha da zor.   

"if you don't shoot it how am I supposed to hold it"..